ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ

Ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου ΙΙ ανήκει στα νοσήματα φθοράς, γιατί είναι σιωπηλή νόσος για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν την εμφάνισή του. Αρχίζει να εμφανίζεται όταν το πάγκρεας δεν παράγει την απαιτούμενη ποσότητα ινσουλίνης ή όταν ο οργανισμός δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή που παράγει (αντίσταση στην ινσουλίνη) με συνέπεια την αύξηση των επιπέδων της γλυκόζης στο αίμα (υπεργλυχαιμία).

Η κύρια αιτία για την εμφάνιση σου Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου ΙΙ είναι η παχυσαρκία και η έλλειψη άσκησης. Ασφαλώς υπάρχουν και άλλοι λόγοι όπως η κληρονομικότητα, η φυλή, το φύλο, νοσήματα παγκρέατος κ.α που υποβοηθούν την εμφάνισή του. Στην παχυσαρκία που είναι πρώτη αιτία εμφάνισης του σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ υπάρχει ινσουλίνη αλλά δεν είναι δραστική, γιατί το λίπος εμποδίζει την δράση της. Ο λιπώδης ιστός παράγει ορμόνες που δημιουργούν την αντίσταση στην ινσουλίνη. Το πάγκρεας συνεχώς αυξάνει την έκκριση της ινσουλίνης (υπερινσουλιναιμία) για να καλύψει τις ανάγκες των ιστών. Έτσι αρχίζει ο προδιαβήτης.

Η υπεργλυχαιμία οδηγεί στη ελαττωμένη πρόσληψη γλυκόζης από τους σκελετικούς μύες, στην αύξηση παραγωγής γλυκόζης από το ήπαρ καθώς και στην αναστολή της γλυκογονόλυσης. Αυτή η υπεργλυχαιμία επιδεινώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη, που επιπρόσθετα επάγει τη δημιουργία λιπώδους ιστού. Με συνοδό αύξηση της παχυσαρκίας σταδιακά η υπερλειτουργία του παγκρέατος το εξαντλεί με αποτέλεσμα τη μειωμένη έκκριση της ινσουλίνης. Χρόνια υπεργλυχαιμία σχετίζεται με την πρόκληση βλαβών, δυσλειτουργίας και ανεπάρκειας διαφόρων οργάνων και ιδαιτέρως των νεφρών, της καρδιάς, των οφθαλμών, των νεύρων και των αγγείων (μακρο και μικροαγγειοπάθεια).

Η διάγνωση του σακχαρώδη διαβήτη βασίζεται στη μέτρηση των επιπέδων γλυκόζης αίματος και όπως ορίζει ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) και η ADA (Αμερικανική Διαβητολογική Εταιρεία) γίνεται με:

A. Γλυκόζη πλάσματος νηστείας (8 ώρες μετά το τελευταίο γεύμα)
Αν G/y≥ 126mg/dl επιβεβαιώνει διάγνωση ΣΔ με επιβεβαίωση τουλάχιστον 2 φορές σε διαφορετικές ημέρες
B. Σε τυχαία μέτρηση G/y κατά τη διάρκεια της ημέρας ανεξαρτήτως γεύματος
Αν G/y>200mg/dl επιβεβαιώνει τη διάγνωση ΣΔ
C. Δοκιμασία ανοχής της γλυκόζης από το στόμα

Αφού μετρήσουμε το σάκχαρο νηστείας χορηγούμε 75gr γλυκόζης σε νερό. Μετά από 2 ώρες επαναλαμβάνουμε τη μέτρηση του σακχάρου και αν G/y>200 επιβεβαιώνεται η διάγνωση ΣΔ.

Συμπληρωματικές Εξετάσεις

• Ανάλυση ούρων
• HbAic (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη)

Γενικά συμπτώματα που μπορεί να προμηνύουν σακχαρώδη διαβήτη είναι:

• Κόπωση
• Θαμβή όραση
• Τομές και μώλωπες που αργούν να επουλωθούν
• Αιμωδίες στα χέρια και πόδια
• Ξηρότητα και κνησμός του δέρματος
• Υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις ή λοιμώξεις εξωτερικών γεννητικών οργάνων

Ενώ τα συμπτώματα του εγκατεστημένου σακχαρώδη διαβήτη περιλαμβάνουν:

• Πολυουρία
• Πολυδιψία
• Πολυφαγία
• Απώλεια βάρους
• Θάμβος όρασης και
• Ιδιαίτερα επικίνδυνη για τη ζωή του πάσχοντα είναι η οξεία εμφάνιση διαβητικής κετοξέωσης και το μη κετοτικό υπερωσμοτικό κώμα.

Ο κάθε υπέρβαρος άνθρωπος με οικογενειακό ή όχι ιστορικό Σ.Δ. πρέπει έγκαιρα να απευθυνθεί στον οικογενειακό του ιατρό για έλεγχο πρόληψης (καμπύλη σακχάρου). Οι γυναίκες που παρουσιάζουν Διαβήτη κυήσεως ή γέννησαν παιδιά πάνω από τέσσερα κιλά πρέπει να είναι σε τακτική παρακολούθηση γιατί είναι υποψήφιες να αναπτύξουν Σ.Δ. σε κάποια φάση της ζωής τους.

Ο σακχαρώδης διαβήτης, επειδή είναι χρόνια νόσος, προϋποθέτει ότι ο ίδιος ο ασθενής θα συμμετέχει ενεργά στην φροντίδα του. Αρχικά η θεραπεία στηρίζεται σε 2 πυλώνες:

Α. Διατροφή και άσκηση
Β. Φάρμακα

Α. Διατροφή και άσκηση

Τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη πρέπει να διαμορφώσουν ένα πρόγραμμα γευμάτων που να είναι προσαρμοσμένο στις ανάγκες και τον τρόπο ζωής τους εστιάζοντας α) στην ποιότητα των τροφών, β) στην ποσότητα και γ) στον χρόνο και αριθμό των γευμάτων.

Η μέτρια, συστηματική άσκηση βοηθά στον έλεγχο του σακχάρου και τη διατήρηση της καρδιαγγειακής υγείας. Η άσκηση βελτιώνει την ευαισθησία των ιστών στην ινσουλίνη, μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακού νοσήματος, βελτιώνει το λιπιδαιμικό προφίλ και μειώνει την αρτηριακή υπέρταση. Όταν, δε, συνδυαστεί με δίαιτα μειώνει αποτελεσματικά και το σωματικό λίπος που αποτελεί την αιχμή της νόσου.

Β. Φάρμακα

Η φαρμακευτική αγωγή για τον διαβήτη εξατομικεύεται με βάση τις ανάγκες του ασθενούς και την βαρύτητα της νόσου. Αντιδιαβητικά δισκία (πολλαπλής δράσεως) μεμονωμένα ή σε συνδυασμό αρχικά συνταγογραφούνται και επί αστοχίας τους προστίθεται ινσουλίνη ή τα ανάλογά της. Ο θεράπων ιατρός είναι εκείνος που θα αποφασίσει ποια κατηγορία ή ποιος συνδυασμός είναι ο καταλληλότερος για τον κάθε ασθενή με βάση τον τρόπο ζωής, τις ανάγκες του, και άλλα νοσήματα (συνοσηρότητες).

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο τακτικός ημερήσιος αυτοέλεγχος που δίνει τη δυνατότητα στον ιατρό να προσαρμόσει τις δόσεις των φαρμάκων και στον ίδιο τον ασθενή να αντιλαμβάνεται, αν αυτό που κάνει έχει αποτέλεσμα.

Στόχος της καλής ρύθμισης του Σακχαρώση Διαβήτη

1. HbAic≤ 7% (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη)
2. Προ γεύματος επίπεδα G/y 70-130mg/dl
3. Μετά γεύματος (2 ώρες μετά την έναρξη του γεύματος) <180mg/dl
4. Αρτηριακή πίεση 130/80 mm/Hg
5. LDL χοληστερόλη<100mg/dl 6. HDL χοληστερόλη>50mg/dl για γυναίκες και >40mg/dl για άνδρες
7. Τριγλυκερίδια<150mg/dl

Σχετικά άρθρα

Στην εποχή μας το φαινόμενο της παχυσαρκίας παίρνει διαστάσεις επιδημίας. Η παχυσαρκία θεωρείται βαριά ασθένεια…